متروکه ............................... Matrookeh

.....

2011-08-05T22:00:00.000-07:00

بعضی آدمها رو باید فراموش کرد ... هر چند در حضورت باشند.
بعضی خواستها رو نباید خواست ... هر چند دلت راضی نشه.
بعضی احساسها رو باید کشت... هرچند خراش روحت تا سالها باقی بمونه.

سرگشتگی هامونی

2011-08-04T15:39:00.000-07:00

تو میخوای من اونی باشم که واقعا خودت می خوای من باشم..... اگه اونی باشم که تو می خوای دیگه اون من ، من نیست ، یعنی من خودم نیستم.
حمید هامون

به پیشرفت فکر کن

2011-07-29T12:09:00.000-07:00

تغییراتی در شرف وقوع است. نه در نوع رفتار که در نوع نگاهم. هرچند مطمئنم که تغییر در نوع نگاه به تغییردر رفتار خواهد انجامید و این خیلی خوبه. حتی اگه همه بفهمن!

این روزها یکی از دل مشغولی هایم تبدیل به دغدغه ای ذهنی شده که مانع از پیشرفت کارهای روزانه ام میشه. با تمام وجود تلاش می کنم که این دغدغه رو با یه سرگرمی مثله ورزش یا کتابخونی جایگزین کنم. الان یکی دو روزه که شروع کردم.
مطمئنم می تونم از پسش بر بیام....بارها این جور آزمایشهارو با خودم کردم و جواب خوب گرفتم.

*****

به شدت از آدمهایی که براحتی چشمشونو تو بهشت برین اینجا به روی واقعیتها, امکانات و زیبایی های اینجا می بندن و سنگ یه جای دیگه رو به سینه میزنن بدم میاد. به نظرم این جور آدما دچار یه جور عدم ثبات شخصیت هستن که اصلا خودشونم نمی دونن از زندگی چی می خوان. نه هدفی دارن و نه آرمانی. به اجبارخودشونو به یه جایی کوچ دادن که اصلا دوستش ندارن ویا حتی قدمی برای دوست داشتن و شناخت فرهنگ جدید بر نمی دارن. کار روزمره شونم شده غر زدن به جون اینو اون که ما اینجا چی کار می کنیم یا چرا اینجا فلان چیزو نداره. یا من به اینجا تعلق ندارم. جالبه بهشون حرف هم می زنی یا به طور کل همه چیزو منکر میشن یا یه سری توجیهات برات ردیف می کنن که خودت کف میکنی از شنیدنشون.
من اصولا معتقدم آدم تو هرجایی از این کره خاکی که باشه اونجا وطنشه. و میتونه خودشو با اونجا وفق بده و رشد کنه. وطن فرای یک شهر یا کشوره. وطن می تونه به وسعت دید یا ذهن انسان باشه. این ذهن انسان و نوع نگاهشه که دورش حصار ایجاد می کنه. و الا چشم به هم بزاری می بینی مثل یه مگس افتاده توآب سالها در جا زدی و یه عمری رو با یاد کله پاچه ای فرشته و کباب فرحزاد و خاطرات جنگل های سیسنگان به باد فنا دادی.

گم کرده ای در "نا شهر"

2011-07-11T23:28:00.000-07:00

دورم...
از شهرم...
ولوله ایست در این "نا شهرم"....
غوغایست در دل من هم...
گم کرده ای در خیالم...
خالیست جایش...
سوالیست در ذهنم...
که در خیالش...
پر می کشد به آسمان این "ناشهرم"؟

من کجای این نمایشم؟

2011-07-06T02:37:00.000-07:00

حرفهایم را تعبیر می کنی.....
سکوتم را تفسیر.....
دیروزم را فراموش.....
فردایم را پیشگویی....
به نبودنم مشکوکی....
در بودنم مردد.....
از هیچی گلایه میسازی.....
از همه چیز بهانه.....
من کجای این نمایشم؟

2011-06-23T01:41:00.000-07:00

فرق است بین دوست داشتن و داشتن دوست.....
دوست داشتن امری لحظه ایست....
اما داشتن دوست استمرار لحظه های دوست داشتن است.

2011-06-20T23:49:00.000-07:00

در حال گشت روزانه تو دنیای مجازی , متن وبلاگ "از پشت یک سوم" نوشته کیوان به دلم نشست. با احترام کامل به حقوق ناشر متن وبلاگشو اینجا می زارم. البته واقعا دل من به قد دل کیوان پر نیست ولی نوع نگاهش به قضیه تجرد وتنهایی و توصیفش به این گونه برام جالب بود.

"انگاری همه‌ی این شهر رو برای جُفت‌ها ساخته‌اند. همه‌ی این قاشق و چنگال‌های بَراق رو. همه‌ی این میز و صندلی‌های گوشه و کنار رستوران و کافه‌ها رو. همه‌ی این استکان و فنجون‌هایی که ناصرالدین شاه با اون سیبیل تابیده و چشمان از حدقه درآمده نگاه‌مون می‌کنه، به قاعده‌ی تموم تاریخ.

انگاری ما یک نفره‌ها جایی نداریم میون این آدم‌های جفت‌جفت. حتماً وصله‌ی ناجور و بَد قواره‌ی این شهریم. انگاری ما که تنهاییم، حتی حق نداریم چای بنوشیم که باید همیشه پُر کنیم استکانِ دوم رو از خاطرات. انگاری وقتی تنهایی، حتی باید جواب نگاه‌های چپ‌چپ کافه‌چی‌ها رو هم تو بدی.

نفرین به این شهر. نفرین به این خاطراتِ جفتی. نفرین به همه‌ی چیزهایی که وقتی تقسیم بر دو میشه، بدون باقیمونده میشه. نفرین به تموم کاسه بشقاب‌هایی که همیشه مضربی از دو بوده. فنجون‌هایی که انگاری وقتی تنهاست، پُر نمیشه از چای.

نفرین بر کافه‌ و کافه‌چی‌های این شهر که همه‌ی میزهای این شهر رو دو نفره چیدند."

مرغونه...

2011-06-16T22:48:00.000-07:00

* امروز بعد کلی کلنجار با خودم کاری رو که خیلی وقت بود دلم می خواست انجام بدم انجام دادم. کلنجارش واسه این بود که اگه این کارو همون موقعی که می خواستم انجام بدم می دادم شاید لذتش اینقدر نبود که امروز بود. به نظرم اگه آدم میتونه و موقعتش رو داره که کاری رو که دوست داره انجام بده یکم عقب بندازه, مطمئنن لذتش بعدا دوچندان میشه. واسه من که واقعا بود.

* بدجور درگیر مقاله ام شدم. خیلی از وقتمو میگیره. کلا روزا به هیچ کار دیگه ای نمی رسم. با این حال از همه چی راضیم. دوست ندارم آدمایی رو که غرولند بی خود به جون روزگار می کنن. بقولی "تا شقایق هست زندگی باید کرد".

پشیمون نیستم!

2011-06-08T13:49:00.000-07:00

چندی پیش یه پست گذاشتم به این مظمون "برای فراموش کردن عصبانیت".
الان که فکرشو می کنم نه تنها اصلن ناراحت نیستم, بلکه تازه فهمیدم که چه حماقتی کردم که به خاطر یه جمله ساده اینقدر فکر و ذهن خودمو خسته کردم. تازه یه روز کاری رو هم از دست دادم. هرچند هنوزم نظرم در مورد "آبجوی خیلی تلخ " و یا یه "گیلاس شراب هشت اونسی" سر جاشه و لی باید اعتراف کنم که ابدا برام مهم نیست که می خواد حرفی رو که زدم فراموش کنه یا نه. درحقیقت گذشت زمان باعث شد واقعیت حرفی که زدم روشن بشه و این از همه چیز برام با ارزش تره. همه چیزوقتی آشکارشد که سوالی که من به صورت کاملن محتاطانه ای پرسیده بودم, از زبان خودش به صورت گفتاری و کاملن شفاف شنیدم. و این به منزله اعتراف به واقعیتیه که در جواب به سوال من انکار کرده بود.

غرولند

2011-06-06T23:40:00.000-07:00

ای بابا روزگار...اون از تیممون که باخت به صورت کاملن مفتضحانه ای....اینم از دل دوستمون که حرف توش دو روزم نمی مونه ....رفته واسه همه تعریف کرده داستانو....خودی و غیر...تازه غیر مستقیم هم آدم رو هم تست می کنه.... بساطی داریم ها....

پارادوکس نوشتاری از سر دلخوشی

2011-06-04T13:48:00.000-07:00

اصولن نوشتن تو شرایطی که بی دلیل دلخوری یا از چیزی که نمی دونی چیه ناراحتی نوشتن خیلی آسون تره. شاید چون بدون فکر و فشار زیاد همون چیزی رو که نمی تونی بیان کنی می تونی رو کاغذ بیاری ( در مورد من: تایپ کنی). ولی امروز از اون روزا نیست. یعنی نه ناراحتم نه دلخور. حال چه جوریم و چه حالیم کلن به شما ربطی نداره. امروز فقط می خوام بنویستم اونم از نوع بی دلیل و سیکیمی.

امروز بعد از چندی هوا خوب شده. روغن ماشین تعویض و واکنش شیمیایی برادر سوزوکی در حال چرخش در دمای 120 سانتیگراد. صدای بلبل ها که از ذوق بهار دارن بلند بلند سر هم داد می زنن! رو همه جا می تونی بشنوی. تو شهر غوغاییست بیگ تایم آقا. همه تو جنب و جوشن. این جماعت آفتاب ندیده به محض خبر دار شدن از گرم شدن هوا مایو های 3 تیکه خود را کفن پوشان به تن کرده و یا زهرا گویان در سواحل دن تن و حومه مستقر شدن. قرار است اتفاقی رخ دهد بس عظیم. تو مایه های بیگ بنگ و اینا. شایدم بزرگتر. بعد از 9 سال تیم شهر به فینال رسیده. همه دارن از خوشحالی خودشونو جر میدن. ما هم بنا داریم به خیل میلیونی این جماعت همیشه در صحنه بپیوندیم بلکه از غافله عمر عجب می گذرد!

دوستی زنگ زده دستور عمل پخت سرپیچ با سیم اضافه رو ازم می پرسه. منم می گم مواد لازم یک عدد انبردست و پیچ گوشتی به مقدار لازم! دیشب صحبت سر هیزی و نگاه بد بود. ما که نفهمیدم یکی می گفت خوبه اگه وقتشو بشتر کنن. یکی می گفت بد آقا. اصلن چه معنی داره به سر و سینه مردم نگاه کنیم. حالا ما موندیم بکنیم یا نکنیم...می خوای بکن می خوای نکن...فوت قایم تو سماور بکنم ...می خوای بکن می خوای نکن!

ای بابا دیدی باز چقدر زود دیر شد. پاشم. پاشم برم. وای نه. مایو 3 تیکم کجاست؟ آها یادم افتاد. کلاهم تو کمده. عینکم تو ماشینه. دمپاییم هم دمه دره!

پ . ن. :
downtown : دن تن

شتاب

2011-05-31T17:00:00.000-07:00

شتاب کن برای تغییر سرنوشت, زمان بسیار است و فرصت ها محدود

یاد آوری

2011-05-23T01:27:00.000-07:00

آنچه در قلبت هست به آنی که دوستش می داری بازگوی که شاید فردا فرصتی نماند. اگر به سویت آمد شاد زی ,ورنه زمان فرصتی دیگر برایت خواهد ساخت.

برای فروکش کردن عصبانیت

2011-05-16T21:08:00.000-07:00

خیلی از دست خودم عصبانیم. از دیشب تا حالا عصبانیم. اونقدر که امروز تمام مدت پشت میزم سر کار از زور عصبانیت به خودم فحش می دادم. آهنگهای نا هنجار هارد متال گوش آزار گوش میدادم. انگار داشتم از خودم انتقام می گرفتم. شایدم یه جور شکنجه. یه جورایی می خواستم به خودم درس عبرت بدم. حتی عصری که نیل واسه همه آبجو و پیتزا آورده بود همش تو لک بودم. نتونستم یه لجظه گندی رو که زده بودم فراموش کنم. کارم که اصلا نکردم. یعنی نتونستم.
از همون موقع که از دهنم پرید بیرون فهمیدم چه گندی زدم. در جا تغییر رو تو چهرش خوندم.
اونقدر بهش بر خورده بود که لبخند همیشگیش یهو رو لباش خشکید. از دیشب تا حالا این سوال رو هزار بار از خودم پرسیدم که چرا گفتی؟ فکر نکردی چه فکری در موردت می کنه؟؟؟ آخه آدم عاقل مگه هر چرتی رو هرجا می گه؟
کاری از دستم بر نمیاد. دلم می خواد فراموش کنم که چی شده و چی گفتم. دلم می خواد اونم فراموش کنه که من چی گفتم. این جور موقع ها یه آبجوی "خیلی تلخ" تگری میتونه بهم کمک کنه. شایدم شنیدن صداش به صورت خیلی خیلی غیر منتظره پای تلفن. اما اونو نمیدونم. شاید با یه گیلاس شراب هشت اونسی. شایدم گذر زمان

اندر فواید کافه لاته (Latte)

2010-02-22T13:41:00.000-08:00

از شما چه پنهان که چندیست شدیدن معتاد قهوه لاته های کافه خانه سر کوچه مان شده ام. وقتی برای خودمان میگذاریم و کتابی و گهگداری نیم نگاهی به خانم "م" که الحق و ولانصاف قهوه هایش حرف ندارد (خودش هم که صد البته!). باید اعتراف کنم که بی شک حسن رفتار ایشان در شدت بخشیدن بر اعتیاد ما به لاته بی نقش هم نبوده......

از قضا این خوردن شبانه روزی قهوه با باز شدن عده قلیلی از شکوفه های بهاری که فرصت را غنیمت شمرده و ازگرمی هوای زمستان برای پراکندن گرده هایشان استفاده می کنند تقارن پیدا کرده و ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست هم داده اند تا این آلرژی کوفتی همچون بختکی بر ما سایه بگستراند ..... طوری که دقیقه ای آب دماغمان بند نمی آید و اشک همچون ابر بهاری از چشمانمان جاریست..... به ناچار تناژ بالایی از انواع و اقسام ضد آلرژی ها, ضد سر درد ها, ضد آبریزش ها و امثالهم را استعمال می کنیم که شاید برای دقیقه ای هم که شده چشما نمان خطوط مانیتور را از هم منفک ببیند.... و دریغ از کمی اثر.... و اینجاست که هرچه لعن و نفرین بلدیم نثار علم پزشکی می کنیم که عاجز از درمان آلرژی فصلی ست.....
دانشگاه را به نسخه خودمان تعطیل کردیم و گفتیم چند خطی بر سطور گرد گرفته این متروکه بیافزایم که شاید درد خود را فراموش کنیم و لحظه ای فرفرمان کم شود.......که زهی خیال باطل بود.....

چاره ای نیست....فرت فرتمان که خوب نشد.......تنبانمان را بالا میکشیم.....پاشنه کفش را هم.......برویم کافه خانه که شاید درد دلمان خوب شود!

Rocky

2009-09-16T15:07:00.000-07:00

SO MANY TIME HAPPENS TOO FAST.......BEFORE LETS YOU TO BE PREPARED OR EVEN THINK!!!!!!

Risin' up, back on the street
Did my time, took my chances
Went the distance, now I'm back on my feet
Just a man and his will to survive

So many times, it happens too fast
You change your passion for glory
Don't lose your grip on the dreams of the past
You must fight just to keep them alive

Chorus:
It's the eye of the tiger, it's the cream of the fight
Risin' up to the challenge of our rival
And the last known survivor stalks his prey in the night
And he's watchin' us all in the eye of the tiger

Face to face, out in the heat
Hangin' tough, stayin' hungry
They stack the odds 'til we take to the street
For we kill with the skill to survive

chorus

Risin' up, straight to the top
Have the guts, got the glory
Went the distance, now I'm not gonna stop
Just a man and his will to survive

chorus

The eye of the tiger (repeats out)...
So many times it happens too fast.....ri

Sir Al Pacino

2009-05-09T13:18:00.000-07:00

Sir Al Pacino

شاید تکرار گفتن این مطلب که محبوبترین بازیگرزنده من و ابر ستاره سینمای جهان کسی نیست جز Sir Alfred Pacino خیلی موضوع جالبی نباشه. ولی این چند روز با دیدن دوباره ابر فیلم هایی مثل Scarface و Serpico و عمیق شدن دردیالوگهای این مرد پیر هالیوود برای بار هزارم به استعداد خارالعاده این مرد در گفتن مونولوگ ایمان آوردم. به نظرم این مرد بازیگر به دنیا اومده. شاهکار هایی مثل Scent of woman و Panic in the needle park کارهایی هستن که هرگز و هرگز بدون بازی Pacino اینقدر معروف نمی شدن. در زیر موزیک ویدئو شاهکار فیلم Scarface (محبوبترین فیلمم) به همراه ترانه موزیک و تکه ای از قابلیتهای این ابربازیگر سینما رو براتون گذاشتم. امیدوارم لذت ببرین.

(Push It To The Limit)

Push it to the limit
Walk along the razor's edge
but don't look down, just keep your head
and you'll be finished

Open up the limit
past the point of no return
You've reached the top but still you gotta learn
how to keep it

Hit the wheel and double the stakes
throttle wide open like a bat out of hell
and you crash the gates
(crash the gates)

Going for the back of beyond
Nothing gonna stop you
there's nothing that strong
So close now you're nearly at the brink
so, push it

(Ooo yeah)

Welcome to the limit
(The limit)
Take it maybe one step more
The power game's still playing so
you better win it

Push it to the limit
(The limit)
With no one left to stand in your way
you might get careless, but you'll never be safe
while you still feel it

Welcome to the limit
(The limit)
Standing on the razor's edge
don't look down just keep your head
and you'll be finished

Welcome to the limit
(The limit)
(The limit)
(The limit)
(The limit)

Push it to the limit
(The limit)
(The limit)
(The limit)
(The limit)

(The limit)
(The limit)
(The limit)
(The limit)

Push it to the limit
(The limit)
(The limit)
(The limit)
(The limit)

کاوه یغمایی

2009-04-03T04:04:00.000-07:00

Kaveh Yaghmaei

This genius guy and his talented wife are brilliant. I bet you have never seen such a fast and fabulous fingers on the guitar's strings. Although his sound is terribly improper for his music and he agrees too, I do believe that Kaveh is one of the best electric guitar players in the world. As good as Eric Clapton.
I was in his concert and it was incredibly exciting. I hope you enjoy it.
By the way, in the second clip , you would watch a fantastic synchronization of two guitars on the same music (5:05'') I bet you have never seen such a great job before.

عید شما مبارک

2009-03-20T01:31:00.001-07:00

عید شما مبارک......

دوستان عید باستانی نوروز رو به همتون تبریک می گم.....امیدوارم سالی خوب و پراز موفقت در انتظارتون باشه....و در سالی که گذشت به آرزوهاتون رسیده باشین.....اگرم نرسیدین امسال دوبله برسین.....
اول یه عکس از هفت سین امسال براتون میزارم..... دوم هم خبر جالب تبریک مستقیم آقای باراک حسین اوباما به مناسبت نوروز. جالبه که در این پیام بعد از گفتن یک شعر از سعدی, عید رو به فارسی تبریک میگه....

عذرخواهی

2009-03-15T01:18:00.000-07:00

واقعا فرصت ندارم بنویسم...

چند وقتیه که واقعا وقت سر خواراندن ندارم و از اینکه پست جدیدی نمی گذارم پوزش می طلبم...
تا بعد....

شلوغی….

2009-02-27T18:59:00.000-08:00

شلوغی….

این چند وقت واقعا درگیر درسها بودم و هنوزم هستم. واسه همین نمیرسم که پست بزارم.

خبر اول اینکه نتیجه ائتلاف سرنگونی نگونبار مهمان آنگسرومی در 48 ساعت بود.

خبر دوم اینکه تا حالا اینهمه کار تو عمرم با هم نکردم. یا اگرم کردم اینقدرتو هم گره خورده نبوده. نتیجه همه کارا باید با اختلاف 2-3 روز ارائه بشه و همینم باعث عدم حداکثر بازدهی شده. هرچند معتقدم من مرد کارها روزهای سختم و بارها این رو به خودم ثابت کردم ولی مقاطع مختلف زندگی سختی های خاص خودشو داره و الزاما نتایج قبلی تکرار نمیشه.

باید دید. دارم تمام تلاشمو می کنم که از زمان عقب نیفتم چون اصلا به دقیقه 90 اعتقادی ندارم و همیشه کارهامو جلو می اندازم.

خبر سوم اینکه شهر دوباره برف اومد و وسوسه اسکی رو دوباره در من زنده کرد ولی به دلایل بالا شرمندم.

خبر چهارم اینکه فعلا تا بعد خدانگهدار.

پ . ن : م. ج , آواژنگ

ائتلاف

2009-02-15T13:03:00.000-08:00

ائتلاف

دو روزی میشه که مهمانی ناخوانده کل اوضاع و احوالات ما رو قمر در عقرب کرده و من رو از تمامی برنامه های درس خوندم عقب انداخته. مهمانی در سایز آنگستروم (^10-10) که نمی دونم از "کجا؟" و از "کدوم خزانه؟" جرات تجاوز به حریم ما را به خود داده.
این ویروس محترم که میزبانی مهربانتر از من پیدا نکرده بودند لطف کردند و قدم رنجه فرمودند در بینی و سینوسهای بنده. حالا من ماندم و یه مهمان ناخوانده که عجیب دراعصاب و روان من رخنه کرده. و متاسفانه از آنجایی که مهمان حبیب خداست حتی از نوع ناخوانده اش, بنده مجبورم که چند روزی در جوار محترمشان شب به صبح برسانم.
اما اینبارقضیه اونطوری که مهمان میخواهد پیش نخواهد رفت و من و Immune System قصد داریم در یک Coalition یا همان ائتلاف خودمان شراین مهمان رو از سرزمین مادری بزداییم.
قرص و دوا بی تاثیر است و تنها راه مقابله اجرای طرح ارتقای امنیت شخصی می باشد. به این ترتیب که از قوانین جوزف مرفی که براساس کنترل ضمیر ناخود آگاه است استفاده کنم و با کمک تلقین تمامی گلبولهای سفید را در جهت خوردن این متخاصمان بسیج کنم. تجربه چندین سال گذشته و سرما خوردگی های بدتر از این نشان از موفقیت آمیز بودن این طرح دارد و امیدوارم اینبار هم در کمتر از 48 به ثمر بنشیند.

به دلیل اهمیت استراتژیک این طرح از دادن جزئیات بیشترقبل ازعملیات معذورم.

پ.ن 1: م . ک . مبارزات انتخاباتی 1384

پ.ن 2: The Gulf War Coalition

یاد ایام….

2009-02-07T02:38:00.000-08:00

یاد ایام….

خاطرات بچگی من و هم نسلهای من با کارتونهای تکراریه خارجی و نسل اول کارتونهای عروسکی وطنی پیوند خورده. کارتونهایی که با دیدن دوبارشون همون حس شیرین و تکرار ناشدنی بچگی دوباره برامون زنده می شن. کارتونهای اون زمان همه طعم داشت, حس و بو داشت. از همه مهمتر روح داشت. ولی کارتوهای امروزی همه غریبن. از یه جنس دیگن. هیچ طوری نمی چسبن. همشون تخیلی, فضایی, آدمای عجیب و غریب با توانایی های فرا زمینی و فرا زمانی. نمیدونم, ولی به نظرم حتی تصور با دست کشیدن اونهمه انیمیشن هم نشون از عشق نویسنده ها و ارتباط عمیق عاطفیشون با بچه ها میده. اما این روزها شاید پیشرفت تکنولوژی و آسون تر شدن صنعت انیمیشن سازی, به جای کمک به بهتر شدن کیفیت کارتونها داره باعث پسرفتشون میشه. حرکت در مسیری که کمتر فکر کنیم, کمتر عاطفه داشته باشیم و با تولید کارتونهای تخیلیه بی سر و ته بی تفاوت از کنار همه چی حتی بچه ها بگذریم.
به جرات می تونم بگم یکی از کارتونهایی که واقعا عاشقش بودم و هنوزم هستم پلنگ صورتیه. کارتونی که نه تنها واسه بچه ها بلکه برای بزرگترها هم نوشته شده. یادمه تو یک خبر خوندم که ساختن آهنگ به یاد ماندنی این کارتون 5 سال طول کشیده.
اما چند روز پیش گذرم به یکی دیگه از کارتونهای مورد علاقم افتاد. "پروفسور بالتازار". به یاد اون روزها و برای تجدید خاطرات هم که شده یکی از فیلماشو اینجا براتون گذاشتم.
کی چه میدونه؟ شاید علت اینکه الان عاشقه رشتم هستم دیدنه لوله آزمایش معروف پروفسور بالتازار و حرکات محیرالعقولش دربچگیه.

Bal….Baltazar…..Bal…..Baltazar…..Bal. ………Baltazaaaaaaaaar

تولد یکماهگی

2009-01-31T19:52:00.000-08:00

تولد یکماهگی

دلبندم,

تولد یک ماهگیت را به تو و کلیه خوانندگان این وبلاگ تبریک می گویم. امیدوارم سالهای سال, پیوسته و پویا آپدیت شوی و در گذر زمان بی وقفه طریق تجلی و تکامل را طی کنی.

امیدست در آینده نزدیک شاهد پستهای بیشتربا محتوای بهتراز تو باشم.

به امید موفقیت روز افزون تو

Admin

نیمه خالی...

2009-01-31T03:09:00.000-08:00

نیمه خالی...

توقعات ما آدما گاهی سربه فلک میزنه. گاهی در عین ناز و نعمت فقط بلدیم از کسری ها حرف بزنیم. حکایت غریبیست این ضرب المثل معروف دیدن نیمه پر لیوان. عجیب در خصوصیات اخلاقی ما جماعت می گنجد. از صبح که از خواب بیدار می شیم تا شب که سر به بالش میزاریم دائم در فکر نبودن ها هستیم. هرگز بودنها رو در نظر نمیگریم. نمی گیم چی داریم فقظ میگیم چی کمه. دائم غرمی زنیم که هوا خرابه, مسکن گرونه, گوشت به قیمت خدا تومن, آزادی نیست, تفریح نیست, وبلاگها فیلترن و هزار جور ایراد دیگه. همش به فکر اینیم که مملت چه کاری برامون می کنه. هرگز حاضر نیستیم ببینیم ما چه کاری باید برای مملکتمون بکنیم. گفتنه ندارم, بی پولم همراه با کشیدن آه حسرت جز واژه های لاینفک روزمره شده.
لقلقه زبان شده: مردم این کار و کردن ....مردم اون...... مگر ما مردم نیستیم؟ مگر مردم جز من و تو هستیم؟ گاهی جوری حرف میزنیم که انگار تافته جدا بافته ایم. مگر ما مملکت رو نمیسازیم؟ مگر بین ما و مردم حصار حائلی هست؟
جالب تر اینکه این جور اخلاقیات مختص گروهای مرفه جامعه است و نه تهیدستانی که از ترس آبرو به زور سیلی صورتشان رو سخر نگه میدارن . خداییش یه معلم که هر روز با اتوبوس سرپا مسیرشو گز می کنه بیشتر غر میزنه یا اون BMW 745i سوار؟
همه اینها بعد از دیدن این عکسها (مجموعه ای ازگرانترین کاخها و ویلاها در لواسان) به ذهنم رسید که کجایند مردمانی که هر روز از نبود امکانات و بی پولی حرف می زنند؟ آیا دارندگان این خانه ها غیر از هموطنان و همشهریان متمول ما هستند؟ 1

به داشته هایتان قانع باشید و کم بر طبل نداری وکم پولی بکوبید.

پ.ن1. منظور, اکثریت مردم مرفه و نه اقلیت گروه وابسته هستند !!!